قطاری که از مه می‌گذرد
چه‌چیز در خود دارد

این می‌تواند شروع  فاجعه باشد
آیه‌ای 
که از پیشانی سربازان تلاوت می‌شد

بر برف
که همیشه بر اندوه می‌نشنید و
در صدای مسافران سوت می‌کشد
کلاغی به‌خواب رفته‌ست

خورشیدی که بر پیشانی می‌نشیند
اندوه کدام ستاره را دارد
گلوی خروسان در تاریکی
و تردد سایه‌ها در ایستگاه

این شب است با قطاری که از مه می‌گذرد

از سنگفرش خیابان
تنها قدم‌های حادثه بود
که نبود
که بود و نبود سرباز را
به شانه در خود
در شاخه در خون
به عکس لیلی که می‌تپد در جیب سربازان
و صدایم لیلی که جیغ می‌کشد بر قطار
وقتی هر سایه
 ستاره‌ای‌ست
فرو  افتاده در مدار

قطاری که از مه می‌گذرد چه‌چیز را می‌برد
این را سربازی
در غروب
 ترانه‌ای خواند
و بر دهانه‌ی سنگر
در اندوه صدایی که از مه گذر می‌کرد
فرو‌شد

اندوه که تیتر حادثه است
هر روز از جدال با کویر
پلنگی را به دندان دارد
و در سایه‌ها 
سفر می‌کند

قطاری که می‌گذرد در مه 
ستون فقرات سربازی‌ست 
که از جنگ شکسته برمی‌گردد.