1
چهل شب بود که باران
خانه نرفته 
تصویر ماه
 در هزار چاله شکسته بود
سایه‌ای با لباس‌های خیس
دنبال صاحبش می‌گشت

۲
سایه‌ام را رها کردم
برود
بمیرد
هر کجا که دلش خواست

شب‌ها پشیمان برمی‌گشت
و تنهاییم را به دوش می‌کشید

۳
تنها چند قاب عکس
پنجره‌‌ی  نیمه‌باز 
و گلدان سبز سرخس
 دیدند
که سایه برای همیشه
بر زمین افتاد
۴
سایه‌ام به دوردست‌ها روان است
آن‌جا که نورهای واقعیت
شکست می‌خورند
و باد رازی نمی‌داند
 حکومت تاریکی‌ست
آن‌جا که خیال آواز می‌خواند
و کبوتران از قبر بیرون می‌زنند
آن‌جا که سایه‌ات ترک گفته تنهاییت را
«زیرا که برای ابد مرده‌ای»