شعرها

صوت ها

ویدئوها

کتاب ها

در شماره گانِ اخترکانِ نوبخت

در شماره گانِ اخترکانِ نوبخت،

فتیله های نورَسِ آغشته به گوگرد را ، شانه شدم.

با استخوان های متراکم آواز می شدم بر چهار وجهیِ سپید

که عطرِ رنگ های مانده به تن داشت و مردمان    

می گفتند : "به به ، بوی نویی میاد".

روغن هایی که از دستِ مادر در رفتند...

چرب و براق، پلوی پاکستانی؛ تا که بچسبد حسابی به جانِ خاطراتِ اندکِ روزگاران.

کوهستان، کوهستان پژواک صدای مرا دیده ای اگر، بسپار بازگردد از همین سو،

ایستاده ام ، نشسته ام در زیر سایه ای که آرام دست و پایش را جمع میکند

و بی مهابا پهن می گردد در زیر چادرِ  آسمانی که پولکهای کویری شده اش،

نِوادای خارج از شهر است برای ساکنینِ بی بخت.

کو بخت، کو؟ کوکو می کنند کبوترهای بی بال و بال سوخته،

آن اخترکانِ درون که نمی نشینند از پای هیچگاه و هرگز.

چونان که برافروزند آتشی برای مامنی دگر در ناکجا آبادِ گم، ناپیدا، کهن،

که بیاویزند پیچک های مرجوع را ، آنجا که غلتیده اند بر سینه ی غبارینِ زمین.

سایروس داوودی

شعرها

هرگز در پیِ صندلی خالی

هرگز در پیِ صندلی خالی

قاسم آهنین جان

رؤیایی آن سوی روزگاران

رؤیایی آن سوی روزگاران

نصرت‌الله مسعودی

این باغ سوگوار درختان بی بر است

این باغ سوگوار درختان بی بر است

رضا جمشیدی

این بار برای خودم می‌نویسم

این بار برای خودم می‌نویسم

مرتضی بخشایش