کجای ناکجای این کجا آباد ناپیداست
حقیقت گم چیست
آشنای دلّ­م
از چه‌رو
 تن ِ  این‌همه  تن‌هاست
جانان جان
بگویم ّت 
هوای عاشقی را
چه کس برداشت
چه کس نه­گفت 
آدم 
زمانه این‌همه
چه‌را  پیِ غوغاست
به این خدایی
که  از ناخدا آباد 
به یادت نه­مانده گذر کردی
بگویم ّت
سوگند؟
گندت زند
که من همیشه
تا همیشه‌ باتوام
تن­هام
خدا   بگویم ّت چه­کند 
حوای قصه
هوای هوایی شدن
سرش کرده‌ست
نه‌می رود به کلاب و
شبانه هی در خودش
عق می زند
_:  نه­کند
نه‌فهمد
ای بابا...  
به کجاها 
بگیرم­ ّت لبخند 
ای همه تلخند 
غمی؟
نه­مانده که...
بنفشیده
جیغیده
باشدت
غار غارت گوشِ فلک کرده کر
از  کور چشمی حسود
 ...سود
سودای سود بسود
غمم 
هم
کم
شد
 تو آمدی  که چه خوب
شاخه‌ها همه شکوفیدند
خدا هم 
 خدایی­ش
 کمی آمد
پا
این
چه گفت 
 :-
فتبارک الله احسن الخالقین.