ای زنی که 
              در خواب‌های تو 
  خرگوش‌ها 
                  همه سفیدند 
به فکر کفش‌های سیاهم 
از دریا 
           بر‌که می‌گردم اگر 
           بیدار بمانی 
صدای رعد، 
                  بوی افق 
                             و کمی ماهی 
کافی‌ست که 
                 در دسترس آتش 
                                           دور 
ولی روشن 
               که می‌شود 
در را 
         باد هم 
                  به هم 
                            می‌کوبد 
مورچه‌ها 
              از دیوار 
دیوارها از خانه 
و خانه‌ها از کوچه 
بالا به‌قدری که 
                      خورشید 
به شکلی 
پیش تو 
            می‌آیند که 
همه را خرگوش سفیدی
کنار من که کفشم
                       در تاقچه پنهان است 
کسی 
         غیر خودت 
                                 نبیند‌...