ما از انتهای ساعتی کوکی 
خودمان را آویختیم 
و مضطربانه تا مرزها رفتیم...
باغی 
      تَک ‌ تَک 
                که رؤیایش 
                         گیلاس‌های ریخته بود 
و سلامی که تمام شب‌ را طول کشید
امروز هم گذشت 
کشیده    از پرده‌های کشیده 
تو بر تو
دستی بکش بر عقربه‌ها 
توقفی درمن  با تو 
                     ایستاده می‌گذرد 
و تنها از خطوطِ باغِ رؤیاها
گیلاس‌ها گیلاس می‌شوند
تمام اوقات خط می‌شوند 
و با خط‌های درهم درخت‌ها 
                                     شیار 

به رؤیاهایت دست بِکش
و پوسته‌هایش را بر خودم بِکش
که اقیانوسم
جایی که موج می‌گیرد خیزابِ رؤیا 
زمین گشوده نبوده  نیست 
من از  فرصت تو در قلب اقیانوسی تو
و بازی‌های براه   
ثانیه‌ات را به من بده
انگار زمان‌های طولانی در مِعجَر روز گم شده‌اند 
و جانِ اشیاء،
             هوا،
                  رگ‌ها 
نبض می‌گیرد با اتاقک و پاییز... 

من رگ‌های برگ 
                     بر دوش می‌گیرم 
فصلی در خواب دست‌هات
شمع‌ها    اتاق را شش‌گوش ... 
                             می‌درند   
ساعت‌ها و ثانیه 
نه این زمان گذشته
نه این ثانیه‌ها دستی‌...
شب‌های شانه‌هایت پهن نیست 
نه آن‌گونه 
که بهار می‌شود.