تا کی با لهجه‌ی پنجره‌ها
         روی این پنجشنبه بایستم؟؟؟
چشمانت را قدم بزنم
         نگاهت از خیابان که برمی‌گشت زخمی بود
           و من در این پیراهن پیر شده بودم
تمام گلوله را رقصیده بودیم
         و تو از باران
                  از خواب‌هایم
                                رفته بودی
 

کلمات کلیدی : شعر | مجله شعر |

 شاعر : محمود محمودی
سایر اشعار این شاعر