...

به من مانند رُخ کدام نگاه متمایز می‌نگری 
که سرتاسرم     بهانه‌های مکرر آب می‌شود 
مشرف به آفرینش انار و فرشته‌ای با بال‌های شکسته 
که در کبوتری 
به خواب رفته و 
شکل یک طفل زخمی
با انگشت‌های سبز و چشم‌های ارغوانی دارد 
لبی شدیدن سرخ
که در یک نقاشی تند از خاک‌های سرگردان 
متراکمم می‌کند و از حفره‌های گرم زمستان می‌ریزد 
و رد محوی از هوا از خواب‌های امروز می‌شود 
که با سیاه       معنای نزدیکی با شقایق 
و اسکلت‌های شیرین 
و روشنی دارد        که در ذکرهایم       بسیار تشنه‌اند  
در من 
دلبسته‌ی جنون و بوسه‌ی بادبادک‌ها چرا 
انگشتری که در سینه‌ام گریان بود 
هنوز از جادوی اطلسی‌ها 
و گام‌های زن     
 انتظار خون       و تداوم اشک از عددهای معصوم دارد 
زیرا مرگ تبعید به پرنده‌ای شد که تعبیر ماسه‌ها
و تعبیر جغرافیای مُنفجرم در گیاه گمشده‌ای‌ست که بوسه‌ها را 
از اصل می‌گشاید برای طفلی که 
وقتی     از دست‌های گُل افتاد
گُل را پژمرد 
اما مُعطر کرد