توران را درمی‌نَوَرْد،
ای آغوشِ شنی !

از پوستِ مخملین‌ات 
سپرِ پلک را بردار 
تا آن دو مردمانِ سیاه‌گون‌
 رخِ خالیِ جگرگوشه را
به حجله‌ی آراسته
تَر کنند...

ناکام و شادروان
تعزیه‌‌ی مریم ِ سوگوار 
سرودِ صبح‌گاهِ مرغکانِ میاندشت را

ایستاده‌ای 
بر مناسکِ انقراض 
گلوزَده 
به چاوشی‌یِ پاره‌‌ی مرده‌ات

ای تن ! 
ای رَحِمِ سوخته‌ی آخَر ! 
لقاحِ باد و سرنوشت 
در سکونتِ بی‌جایِ زمان‌است

و آن مردان مهرَبان
که شبانه 
دو وَرِ جاده 
آتش می‌افروزند
فواره‌ی صَفرا را 
در تلخی‌یِ 
جگرِ شَرحه 
ندیده‌اند
… آن لیلا 
که سیاوش بر تل ِخاکستر سرخ 
گم کرده‌است. 

ای دَلو!
ای دختر شب ! 
دلبرکِ سرگردان !

یوسفِ بی‌قبا را 
چرخ‌ها بُردند
و چاه 
آن سیاه-
چشم‌های توست 

نمی‌خشکد.