دل بی تو که دل نید،یَه چُل چاله سرده
بِشمارِه یکایک میَلِت  پُر غم  و درده

مِن ایلِ چَک و چَو ، دووِشَک سیچه بِمَهنُم
جورِ  خُوره یی  زحمِ زوون  جونُمه خَرده

چَو دَس به دَس گَرده به ایل و همه دونِن
تَهوِت به همه گرمه و مهرِت به مو سرده

وا بَرد بووی و سرِجا خوت نخوری جُم
واکِل بکُنی‌،  بَرد خورِت چی کِلِ بَرده

مَحرم تری اِز باد شمالم مَر اِیَشنی _
بُنگِ بَنُمیمونه زَنه جار  و اِگَرده 

بویِ پَلِتِ وار به وار  ایبَره وا خُس
لِبگِشتی که از او وَرِ  مالت اِگُدرده

بهمن اَیَر اِیجُست یَه محرَم مِنِ ایلِس
رازِ  دل ِ نیگُهد ، به تاراز  و  به  زرده  !

وا  لو مِن لو ، رازُمه سربَسته بگُم سیت
ترسُم که بِفَهمِن به دلامون چه گُدرده