اول صدا پدرم بود
بعد یک قطره اشک 
بالاخره مردی که دهان نداشت 
و زمین مه آلوده مادرم.
گفتم: چگونه سنگ باشم در ابدیت بی چراغ 
و چند شکم سنگ بیاورم 
در خیال های پرسه زن ؟
- این آغاز آن هزاره کبود بود -
از لمس پله  گفتم 
و گرانش روزافزون بام؛
شاید دلیل این همه تنهایی 
 پیوند افتراقی ما باماه است ؟ 
-و این آغاز آن هزاره سرخ بود- 
چرخیدم
آ یینه ها تمام قد نبودند 
و در تصاویر نازل شده باد می آمد 
و در شیارهای مزرعه خون می دوید...
آنو! خدای زمان!
که فرو کردن نیزه در سینه 
و سوزاندن علف آموختی به ما 
و در گوشمان زمزمه کردی «پادشاهی خدا نزدیک است» 
حالا گورستان ها پر می شوند 
 ما بر هیچ مرده ای گریه نمی کنیم 
کجاست آن هزاره بی آغاز؟...