از فضیلت کلمه که بگذری
به ترجیح بندِ بندِ انگشت می رسی
پس دستت را پیمانه کن به وصول باد
تا لایه هات از سفارش لوار نگذرد
وآن نقاهت ریشه دار را به رجعت خاک برسانی
که هرچه به اخرایی می گویم رنگ
پهلو می کوباند به کمانی سست
به کمانی سرخ

سرخ هم لابد فواید خودش دارد
به خیره سری زبان که می دهد بر باد
و خیزاب عصب در نقاهتگاه دهان
کلمات را چو بدرانی لایه لایه می رسی به التهابی نحیف
در رموز آن شاخه های موهوم به تکیدن
که جهت هایش حرمت دارند در وزیدن
نگاه کن به باد که چگونه احتمال ها یش را
تکان می دهد در برگ
که در اعترافش رازی است سبزینه
ای اعتراف برهنه در نهضت خاک
چگونه بگسترانم آن نبوغ مهلک در زبان را
آنگاه که کلماتم را ریز ریز می کنی در آرواره
به دندان می کشی سی و دو حرف از فارسی ام
بگو از فضیلت ریشه کدام مزاجم را به رستگاری برده ای
ای سخاوت متلاطم در برهنگی بادها
اکنون که نامت جز آشفتگی گیاهی مطرود
بر سینه ی صخره نیست
این را به تایید خاک ها برسانید
تا به پاره گی حروف در سرخی کمانه فکر کنم
که از هر چه سرخ بگذری
سر سبز ت می‌دهد بر باد