های‌ت 
‎                                      آرام
‎                                      از شیشه محو می‌شود 
‎                من 
‎                یخ را بر آتش می‌اندازم
‎          با دستت نور را که سد می‌کنی  
‎                                              سرخ می‌شود  
‎                                        دست تو سرخ نیست
‎                               دست تو با نور سرخ می‌شود
‎                               ترس نرفتن را زیبا می‌کند
‎                                         که آن‌که رفته  
‎                                              گوشی رفته‌تر دارد 
‎                                         جای گوش رفته 
‎                                               بر شیشه 
                                     نمی‌رود