به تالار دل نمیگنجد
دمی به فرصت ماه
که ما از میان جنگل
غرفههای پاییزی دیدیم!
نه صدای شریف دلی
نه آوای وحش و
تبسم بلبلی
چه بسیار
بر این رکاب منتظر ماندیم و
دل برکندیم
اکنون دریاب
دلی که به پریشانی گیسو میگذرد
و این کهنه اندوهانی که به دل دارم
