برای مادرم

چه کِنوم دا که خدا دونِه دلوم تِی تِنه دا
تش گِرو اوچِنِه جونوم وِ دلوم ایچِنِه دا 
چی جِخونی که بِسوسِه دِپر ایسوسُم سیت
دِپر ایسوسِمو کَس نی که دَ کوروم کِنه دا 
وِی نشونی بِره وُ‌ غِیره وَ ویرت بو که...
تابوینیم یَکه اوجا که همش پیرِنِه دا  
کوه وَ کوه خهک بِویزوم وِ بریزوم وتلوم
زنده‌یی بی تو که نیسیت بِگِه سی چِنِه دا
شُو کَلو، روز گِریوَه، دو‌ تییَم خرسِ وِ خین 
وُو دَمونی که تو رهتی خِه دَکاروم یِنِه دا 
داغ رَهتن تو یه بالُ، وِ یِه بالَم یادت  
هر دوبالِش جِگَرِ کِرتَه بلال ایکِنِه دا  
یاد گوریتَه یِه مِینایی و میخَک بِنِه سیم
تا کِرِت خهسه که ایبوی وَشو بو بِنِه دا 
تیله بِنگشت وَسی رفتن بِنگشت، بِرِشت  
بَخت و اقبال همو تیلَه یَکو چی مِنِه دا 
تِنَه ایخواسمو ایخوم وِ مِه گوشِه ی دلمی
خُت خِه دونی، یِه نَه گَپ اوسِنِه وُ ایسِنِه دا..!