...

از خاموشی‌های تو 
که بر می‌گردم 
در طلوع رشت 
با بارانی هنوز نباریده
بر لباس‌های نازکی که پوشیده‌ام 
می‌گویی این کلمه‌ها 
لباس‌های مناسبی نیستند
 برای این فصل‌ها ی نامطمئنی 
که نامشان را فراموش کرده‌اند 
و سرگردان 
میدان شهرداری را 
می‌پیچانند دور خودشان
من می‌توانم اما به تعجبت وادارم 
وقتی دست در جیب می‌کنم 
چتری بیرون می‌آورم و 
بالای سرت می‌گیرم 
وقتی پاییز است یا بهار به رگبار
 غافل‌گیرمان می‌کند 
در طلوع رشت 
همیشه  کافه‌ای باز است 
که خود را به فصلی می‌آراید و در سایه‌ی آفتاب‌گیرش 
می‌توان روی صندلی‌اش نشست و نگاه تو را سفارش داد 
و گوش به خاموشی‌های تو 
تمام حرف‌های جهان را شنید.