ماه لاغرانه غروب می‌کند
    در گوشه‌ی این جگر
           پرانتزی که بسته می‌شود)

به گوشه‌ی چشم دارمت
     به گوشه‌ی این چشم!
          و این چشم!

زخمی که در تخیلش «ماه»ی‌ست
    لبخندی که التیام طلب می‌کند
          و باز پرانتزی که بسته)

گوش بسته‌ام به سکوتت
    و گشوده‌ام چشم به حدسی که از لبان تو دارم
بی‌جنبشند...  ندارم!
به چشم‌های تو می‌پرم
دو آسمانِ خالی... هر یک از آن ‌یک سکوت‌تر!

و بعد... خیلی بعد
   قرمزِ مغرب که رو به مشرقِ چشمی رقیق می‌شود
          دقیقاً صورتی‌ست حدودا!
                 کماکان و بسته)

حتی چیده‌ی ناخنی 
    تداعی کوچک آن ماه است
         به شکل سفیدِ یک لبخند 
             افتاده روی چادرِ شب!
                  شب افتاده روی قصه... و القصه!: (