مه جاده ها را می پوشاند 
تنهایی را مثل زخمی به تن کردم 
مه ذهن را می پوشاند 
آدمهایی که در خاطرم ادامه داشتند 
به راه  های متفاوتی رفتند 
مه می توانست شهر را فرو.بپاشد 
وقرارداد های ابدی را 
با پاک کنی پایان بدهد… 
مه را مانند تنهایی  
به تن کردم 
آدمهایی که در خاطرم ادامه داشتند 
از متروکه های شهر 
پاک شده بودند 
مه زخم را می پوشاند…

کلمات کلیدی : شعر | مجله شعر |

 شاعر : فروغ بختیاریان