سرخ به دنیا  آمدم...
و مردی که در آشپزخانه 
چشمهای مادر را  سرخ  می  کرد 
با  تکه  استخوانی تیز،
بر سرم  می کوبید...
سرخ،  سبز  شدم 
و  روی نیمکت های سرخ  نشستم 
و  دست  هایم  که  جدول  ضرب  بلد  نبودند، سرخ  شدند
آجر های  سرخ 
با ترانه ی ناخوش  آژیر 
کوچه  را  بند  آوردند
تا امدادگران  سرخ  دیرتر  برسند 
و بچه های  سرخ، خاکی  شوند...
بلوغ، تک پوشی  بود  ست شده  با لبخندی  سرخ 
و مردی که  مرا بهشتی  میخواست 
در پیاده  رو  صورتم  را  سرخ  کرد 
و  خونی  را که  از  تابوت  ها  میچکید 
به  گردن  گناه  من انداخت 
پایان نامه ی پسرم  در  خیابان  سرخ  شد 
و خودش  دیگر  به  خانه  نیامد 
و من / آن  قدر کاردها  را  فرو دادم 
که  متولد  شدم  در اژدهایی  سرخ
تا بسوزانم  برگه ی بازجویی را...
پایان  نامه  را...
و  ببلعم 
تیزی  استخوان  را...
ترانه ی ناخوش  آژیر  را...
آجر های  سرخ را...
میله  را  / طناب  را...