با من نگاه غنچه به باغ است
پرطلب
دستان باغبان پیر مرا باید
اینک
از سر شوق
تا بشکفم دل خونین
به نطع سبز شکیب.
دستی مرا نکوست
که در شیارهای زیادش
راهی به کهکشان شیری عطوفت
نهفته است.
پرچین باغ مرا باید
تا در امان باشم
از تطاول ضُجرت پاییز.
