1

رشته‌ی کلام را، می‌کشند و کلاف می‌کنند
رشته‌ای که از دهانی بیرون پریده 
در گوشی فرو رفته 
و باز از دهانی دیگر بیرون زده است
لزج و چرک 
آغشته به ذهن آدمی.
روزی که آب‌ها
به دریای نخستین برمی‌گردند
روشن و شفاف 
اما این درخشش
درخشش شاد آغاز نیست
درخشش اندوهگین آب‌ها
که از سفری سخت بازگشته‌اند
از سیلاب‌ها
فاضلاب‌ها
و چشم‌های گریان

۲
آن ریشه‌های مخوف 
که مثل دسته‌ی مارها
قلب زمین را گزیده‌اند
و روح دانه‌ها را مکیده‌اند
بیرون از تاریکی خاک
درختان اصیلی می‌نمایند.
خاکی که در آن
 چیزی نمانده برای نهال‌ها 
مگر جرعه‌ای.
 یک جرعه دارند 
و دو وسعت تشنه
نه جنگ را سیراب می‌کند
نه زندگی را