بخشی از شعری بلند

... به چند می‌ارزد جهان؟
 به کم‌تر از هل پوکی،
 اگر که دوست نباشد 
در اَخمِ روزانی که ملال
 دفترها را ورق می‌زنند و
 ورق‌ها بُرمی‌خورند 

آری، به کم‌تر از خشکه‌توتی 
اگر که آسمان، آبیِ تو نباشد 

به چه می‌ارزند تلواسه‌ها 
اگر که خاموشی، فقط 
اراده‌ی معطوف به شکیب باشد 
و سرریز نکند خردک رفتاری 
از ساقه‌ی عزمی
شاید به هیچ نمی‌ارزد جهان
در غیاب‌های هزارلا‌یِ حضور‌ـ‌وضع.

خوشا شبان‌بودن در کوهپایه‌های خراسان
خوشا ساربان‌بودن در «ریگ یلان»...

فرح‌بادی  در شزگوله‌های سراکوه 
و مهتاب ماه‌میران را نوشیدن
این‌همه دور است
 در عصر کووید نوزده
این‌همه دیرست 
در اندرزگاه هوش مصنوعی 
در باغ مانیتورها...