دو آشیان تهی‌شده از تتمه‌ی تخم‌هاشْ
         (چشم‌هاشْ)
عمود بر ماضی نقلی 
داردم دید می‌زندم    هنـوز 
که همیشه‌ی تا حالاست

سوک گریز کدام‌ست؟
وقتی مُرکب است   نظاره‌هاش
و محاط آکنده‌ست از جیوه،
در سقوط اقبال
طلای 24عیار که هیچ
سنگ‌آهن هم عایشه می‌شود   
و سوار بر جمازه‌ای عجول
می‌تازاند دشت را 
تا راوی شهرزاده
کش دهد هزارویکشب را 
تا هزار و یک شب  
و یک روز
        (یک‌روزمرگی)
که همیشه‌ی عالم جنگ است
خدنگ‌ست و خون‌ست و خمپاره‌ست
و تاریخ   دروغی تعاملی‌ست 
که سر سربازان را
 از بیگ‌بنگ تا بنگ‌بنگ
زیر بازوی بردگی بانوها دارد 

مشبک است 
استعمال دستار سفید  
وقتی که نگاش  مَرکب است 
تازنده بر جنازه‌های بی‌سر و دست دشت 

  در طالع سرطانی برج چشم‌هاش
  چنگ می‌اندازم تا به یال‌های اسد
  و می‌دانم هنوز فقط زنده‌ام
  تا حـالایی که
                    همیشه‌ست...