گریخته بود درخت
که بالای کوه زندگی می‌کرد
گریخته بود درخت 
که شبیه سنگ‌ها نفس می‌کشید 
و هرگز پشت سرش را
نگاه نمی‌کرد
او 
بیش از این‌ها تنها بود 
بیش از این‌ها سرپا
و بیش از حد زنده!

من
گریخته بودم از تو
شبیه آخرین درخت عاصی از جنگل
که روی قله نفس‌نفس می‌زد
و وانمود می‌کرد 
کلمه‌ی جنگل را 
شبیه کلمه‌ی پیوند
فراموش کرده است
و وانمود می‌کرد
که کار‌های مهم‌تری دارد.
از تمام آن جنگل
تنها یک درخت 
خودش را به کوه رساند
رویش ایستاد
قد کشید 
و ماه را خاموش کرد..

حالا تو تنها با من بگو
تو را به چه‌چیز می‌سپردم
 آن‌جا که حتی
آسمان و آجر‌ها و درخت‌های خیابان‌هایش
با من غریبه بودند 
با من بگو
تو را به چیز می‌سپردم
و چگونه می‌گریختم
و چگونه دور می‌شدم؟