گور
آغوش میشود و خام میخندد
به صداهای بیمار
از خواب درخت، فاصلهای بخوان
در توصیفی دویدهتر از هراس
از خواب آن زاویه
که سایهی مرگ را گم میکند در رفتار تابوت
میراث آینه از درخت
ترسی نباتیست
و تیغ مردّد
در آن نگاه بیقواره قاب ندارد.
