تهنایم و کَس نی که کنه پرسیَ حالم
او کُرتِ زمینم که یو چن ساله مَکالُم
هر دف که وَریسادم و خواسم بزنم بال
تیرِ اَجلی اومه و وابی کِرِ بالم
چی کَیکِمی عمرم منه ئی بی‌ثمری ره
کس پرسیهَ سایم نکه غیرا و زغالم
خُم بی سر‌و‌سامون و دلم سُهته و نیسی
یاری که بِنُم سر سرِ شونش و بنالم
کسی نی یه دوتا بیتِ برشته یشه بخونه
تا بلکه مَلَهمی بِنه سر زخم گَوالم
باد اومه وری زلف حنا بهسه ت من باد...
اوشون کو که دیوونه او زلف شلالم
خوت گرگ کمین کرده ی سَر بالِ گداری
خُم پازَنِ رَم کِرده یِ سر دَهسِ تَوالُم
دل دل مکو چادرته چَپَرچین بِزه وَرگَرد
دُر غَیره خَش ابوهه وَبایْ حالِ تو حالم