در پس‌زمینه 
 صحبت تن‌های جدا مانده است 
وقتی که دور می‌مانند 
 هر خانه، خانه می‌شود 

جدایم از خانه 
بی‌تن 
 بی‌شکل 
و بی‌دست که به خانه‌ام 
 برم گرداند 

به خانه‌ای که ندارم 

من دست‌هایم را 
_نه 
آرزوی در هوا نگاه داشتن دست‌هایم را 
در هوا 
 نگاه داشته بودم 
که مشت باشند و خانه‌ای خانه شود 
و به تن‌های جدا مانده اندیشیده بودم 
-پس‌زمینه را پاک می‌کنم _
خیال می‌کنم این تندیس دخترهای سرمست میدان‌ها
که پاهایش را به عرض شانه باز کرده است 
در چهل سالگیش 
هرروز جمع‌تر می‌شود 
 و خجل‌تر 
«نامی که بر من نهاده‌اید، مرده است»

نام‌ها در حسرت  تن‌های جدا مانده می‌میرند 
و هزار نام مرده هرروز میدان را دور می‌زند

هر دم نام تازه‌ای را می‌بینی 
که بی شکل 
بی تن 
با پای خود از تابوت عزاداران پایین می‌آید
در گور می‌خوابد 
و جماعت 
دور تا  دور می‌ایستند 
_کسی عجله‌ای نمی‌کند_

آنقدر صبر می‌کنند تا زمان ریختن خاک فرا برسد