ریختند و پاشیدیم
روی همین تخت بغل!
که‌ سرخ‌ترین جیغِ یائسه‌ای،
غلیظ‌تر از نداشته‌هاش
خاکستر برهمنان را
                        چنگ زنان
شانه - شانه
            از تشنج، خالی
و هم‌سطحِ سیاهه‌ی ناچکیده بر جوهر
پشت به کوله‌هایِ شبانه،
چرخ – دنده‌های خواب‌زدگی را 
                                       کوچ...!
به سلامتی ساقی سبزینه‌ها،
لب‌گذاشتی 
به شیار اختگان/ این‌بار
تکذیب کن
زهدانِ زخمیِ شیرخواران را،
و خواناتر بنویس : «صحرا‌ناپذیر»
که سلامت نباتی مومیایی‌ات، شوخی‌ست
و هیچ گرازی 
به چرای دهانه‌ی دل – تا - ها
                                   نمی‌رود