همیشه «پنجره­»ای از من است که تنها رو به درون دارد
حرف‌­ها می‌­آیند
فکرها می­‌آیند
می­‌آیند رؤیاها

بین ما اما سراسر عایق است
حس نمی­‌کنمت
هرچیز کلماتِ درونِ مرا بُرمی­‌زند
اما مرا برنمی‌­آشوبد

می‌­آید
دست به کاسه‌­ی سرم می‌­بَرَد
و چند کلمه را زیروُرو می‌­کند
چیزی برمی­‌دارد و پیشِ چشم می­‌گذارد
با انگشت­‌هایش حرفی نمی‌­زند
فقط چند کلمه را نوازش می­‌کند
با چشم­‌هایش حرفی نمی‌­زند
فقط به پنجره خیره است که فقط رو به درون دارد
انگشت­‌ها کلمه­‌اند
چشم‌­ها کلمه‌­اند
کلمات کلمه‌­اند
و هستند تا درونِ مرا از سکوت وُ از حروفِ نامِ تو پُر کنند
فقط بیایند از پنجره‌­ای که برای آمدن آمده بودند فقط.