فَروَرگانِ چشمِ تو 
‌.       لَب‌ْچکانِ فواره‌ی اَلوان ،
      دِل‌پَره‌های خون
          انگورک ِ کبودِ گریان، 
             آشیلِ گام‌های مانده‌ست.
پنجه‌های پوشیده در جامه‌ی شب را 
               فروبگذار،
        تا اعصابِ خَدَر
          هُدایِ  هِرّه شود 
          به بام‌های بلند.
قدم تا قدم 
بی شانه
       تأتی*‌ ، بی‌رُعبِ افتادن
          تا مرگ
         در عزلتِ مَدّ
منظرِ باشکوهِ خطر شود 
                 برایِ قلبِ پرنده.
        ای رُفته ! 
         ای تدارکِ فروپاشی! 
     آتش از غائله‌ی سوختن
                             برقصان
                    آن‌جا که سبابه‌ات 
           نوازش ِ بُته‌های ابریشم 
              بر چارشنبه‌ی ترمه* می‌شود.      
             در بهارستانِ کثیرالاُوتار *
سرخی از آتش برگیر...
       تا خزان را باز 
          سرَوآوارِ  بیدار کنیم.

پ.ن: فرورگان جزیره‌ای غیرمسکونی در خلیج‌فارس.
خَدَر: سست گردیدن پا و خواب‌رفتن آن.  خَدَر شب تاریک هم معنی دارد.
 تأتی: به فرجام رساندن کار مقصود ترمه‌ای که سنتور را بر آن می‌نشانند.
 کثیرالاُوتار: نامی که محمدتقی‌مسعودیه ۱۳۰۶-1377 (اتنوموزیکولوژیست)  بر سنتور می‌گذارد.