از دست من برنمی‌آید الا دود 
و الفتی که میان آتش و ماست 
در بسیط جهان تنهاست! 
ای سایه، ای برودت همراه
بلند شو 
کنار شعله‌ای که می‌کشم بایست در آیین ائتلاف 
در تابستانی که خشک می‌اندیشد
و با دهان تشنه ذبح می‌کند...
چیزی بگو هم‌سنگ آب 
عقیق زیر زبانم نیست 
و غرق در کلمات نیم‌سوخته‌ام
چیزی بگو 
به شاعران که چشمه‌های سرزمین من‌اند
بگو که صاحب‌اختیار زمین آب است، 
پرنده‌ها به آب می‌پرند
و ذاتشان را با آب‌های بی کناره نسبتی است.
بگو  و به یادبیاور آن پرنده را 
که رقص‌کنان 
از موضعی عمیق برآمد 
و گفت که خلقت پرنده به ماهی،  به گرگ،  به انسان مقدم است 
و دست‌هایش را به میله‌ی پرچم بستند
پرنده‌ای که واحه شد 
در تا چشم کار می‌کند برهوت 
واحه شد و جهان به رفع عطش جنبید...
حالا که آب و خاک و نور و خدا به هم‌اند
و گاه،  گاه عمارت است، 
حالا که مرده‌ها به احیای آب مشغول‌اند 
و زندگان به احیای مردگان،  
حالا که ماه کامل است
آب کامل است 
و کلمه کامل 
و تو به رهبری آب‌ها درآمده‌ای 
بگو این زخم‌خوردگی 
از اشتهای چندم ما آب می‌خورد؟ 
از رازها‌ی گشاده‌ای که توراست
بگو،  به رقص بگو 
به رقص درآ 
به رقص درآور...
برقص خدانور!