اندوه، درخت است

ایستاده بر خود تکثیر می‌شود 

میوه می‌دهد 

و فرو می‌افتد 

 

نومیدی، پاییز است 

لک‌لک‌ها را بر می‌گرداند 

درخت‌ها را عریان می‌کند و 

تاج بر سر می‌گذارد 

 

شادی، هیچ نیست 

کمی خیال باریک و

کمی بهارنارنج تازه 

 

امید اما صداست

می‌خراشد و 

در هیاهو گم می‌شود

کلمات کلیدی : |

 شاعر : روزبه آقاجری
سایر اشعار این شاعر