دانهها را برچینید
ای سارهای سیاه و مهربان ِ زمستانی،
برچینید تا گرسنه نمانید
به کولاکِ بی امانِ آنسوی پنجره،
دل مرا
امّا
چه کسی خواهد دید
خواهد برچید
این سوی اشکدانهها وُ
کولاک ِ تند ِ دلتنگی؟
دانههایم از آن ِشما
دلتان از آن ِمن
ای سارهای سیاه و کوچک ِ زمستانی...
